Fanilla.nl
2/2/16 | Posted in Reizen

erasmus granada

Dag één. Om 11 uur ’s ochtends schrik ik wakker en voor een seconde of drie hebben mijn slaaphoofd en ik geen idee waar we zijn. Als het hoofd wakker is heeft het hart nog twintig seconden nodig om te bedenken waaróm we hier ook alweer zijn. Waarom het nodig was om afscheid van iedereen te nemen, waarom ik gister rond een uur of drie met tranen in m’n ogen op Schiphol stond.

 

Na die drieëntwintig roerige seconden doe ik mijn ogen open en besluit ik dat vandaag een mooie dag gaat worden. Ik ben namelijk in de stad waar ik al zo lang over droom. Waarover mensen me met heimwee en een glinstering in hun ogen hebben verteld. Mensen die me op het hart drukten dat ik het hier meer dan fantastisch ga hebben. (Een collega die hier een jaar heeft gewoond zei zelfs dat ik ‘een liefdesrelatie met de stad zal beginnen’).

 

R zegt goedemorgen, waarna we één voor één onder het pisstraaltje gaan douchen (welkom in Spanje). Deze week slaap ik nog bij haar, omdat ik zaterdag pas in mijn eigen kamer terecht kan. Na enige twijfel trekken we onze winterjas aan (foute keus) om ergens in de buurt te gaan ontbijten. We stappen de voordeur uit, de zon schijnt, we drinken jus en eten zoete dingen. Dan beginnen we aan onze trektocht door de stad. We hebben geen kaart maar dat is niet erg, want slenteren door deze stad is geen straf. We zien de immense kathedraal van binnen en lopen langs mijn toekomstige huis. Ik ga wonen bij Plaza Nueva in het centrum en aah, het is er zo mooi!

 

erasmus granada

Links: willekeurig mooi gebouw
Rechts: het groepje waarmee we ‘s avonds op pad gingen

 

’s Avonds besluiten we rijst met dingen erin te maken, een soort neppe paella. R stuurt in de groepsapp van het huis dat iedereen welkom is om mee te eten maar dat levert de nodige verwarring op. R en ik zijn namelijk Nederlanders en Nederlanders eten niet op Spaanse tijden. En dus hebben onze hongerige maagjes al bijna alle neppaella opgegeten als de Spanjaarden komen opdagen, die helaas niet hadden laten weten dat ze zouden komen. We weten overigens eigenlijk ook niet wie deze jongens zijn.

 

Een situatieschets: er lopen constant mensen door dit huis waarvan we niet helemaal weten wie het zijn. De mensen waarvan we denken dat het huisgenoten zijn blijken soms vreemden en andersom. Van één huisgenoot wisten we een hele tijd niet of hij nou Cata of Ivan heette. Een andere huisgenoot (o nee, geen huisgenoot) praat zo snel Spaans dat ik soms maar gewoon vriendelijk lach als hij weer iets onbegrijpelijks zegt, wat redelijk ongemakkelijke situaties oplevert. Hopelijk verbetert m’n Spaans snel; voorlopig neem ik maar een nieuwe identiteit als lichtelijk contactgestoord persoon aan.

 

 

Foto Jebulon

 

Eén van de jongens, Juan, heeft een hele grote Erasmus-organisatie opgezet in Zuid-Spanje. Rond een uur of 10 komt hij onze kamer binnen om te vragen of we mee gaan naar een tapasbar. (Het is hier in de meeste bars zo dat je, wanneer je een drankje bestelt, gratis een bordje eten krijgt. Hallo extra tien kilo.).

We besluiten mee te gaan naar de tapasbar en dat blijkt een goeie keuze. Allereerst al omdat ik nu zéker weet dat ik mezelf hier geen Marieke ga noemen. Er is namelijk een Spaans woord, marica, wat hier als… lelijk woord wordt gebruikt. Het is zeg maar gewoon een scheldwoord hier, mijn naam. Je kunt je vast voorstellen dat Spanjaarden me vrij hard uitlachen als ik zeg hoe ik heet.

 

Na de tapas nemen de Spaanse en Italiaanse huisgenoten ons mee voor een rondje door Granada. Het is stil op straat: iedereen heeft tentamens. We lopen door de uitgestorven straatjes van het Albaicín, een wijk vol kleine witte huizen. ‘Hier wonen zowel hele rijke mensen als hippies en zigeuners’, vertelt Juan, die zich goed kan vinden in de rol van privégids.

 

Hij vertelt dat deze wijk eigenlijk één grote berg is en dat we zo vanaf de top een prachtig uitzicht zullen hebben. Na een kwartiertje klimmen komen we boven en het uitzicht is magisch. R en ik zeggen tegen elkaar dat alles hierna wel tegen zal vallen…. we zullen zien!

 



7 comments

    Jet

    (February 2, 2016)

    Leuk verhaal, Marieke. We kennen elkaar niet, maar R. attendeerde mij op jou site. En ik moet zeggen dat je een hele leuke manier van schrijven hebt. Je hebt er een nieuwe volger bij.


    Marthe

    (February 3, 2016)

    Superleuk Riekus!! Ben benieuwd naar je volgende verhalen, have fun en hopelijk tot snel 🙂



    (February 4, 2016)

    Super leuk om te lezen!



    (February 4, 2016)

    Leuk artikel!


    Ine

    (February 4, 2016)

    Leuk verhaal, Marieke, we lezen het bij Anne, waar we te eten zijn. Dikke kus, O en O


    Itske

    (February 13, 2016)

    Zo leuk mariek!!


    Stefanie

    (February 18, 2016)

    Hahahahhaha mariek jij bent zo hilarisch


Return to Top ▲Return to Top ▲