Fanilla.nl
2/10/18 | Posted in Reizen

solotrip valencia

Alleen op vakantie gaan. Het stond al jaren op mijn to do-lijstje, maar nog nooit had ik me eraan gewaagd. Tot afgelopen maand: ik was nog bijna de hele maand september vrij (the perks van studeren in België) en besloot dat dit het moment was voor mijn eerste echte solotrip. Ik had mega veel heimwee naar Spanje dus de keuze voor mijn lievelingsland was al snel gemaakt. Aangezien ik nog nooit in Valencia was geweest, stond ook de bestemming al vrij snel vast. Een tijdje skyscanneren later zat ik in het vliegtuig, voor een midweekje in deze heerlijke stad.

Benieuwd hoe ik het vond in m’n eentje? En wat voor mensen ik heb ontmoet? Lees dan verder.

Het leek me leuk om mijn Valencia verhaal te vertellen aan de hand van de mensen die ik heb ontmoet, maar voordat ik begin moet ik natuurlijk eerst even wat plaatjes delen. Hierboven hét beeld van Valencia: de Ciudad de las Artes y las Ciencias. Inclusief een stralend blauwe lucht, waar ik elke dag mee gezegend was.

Overdag genoot ik vooral in m’n eentje van alle palmbomen, een duik in de zee, de koffietentjes, het Spaans, de mooie straatjes… ik vond het heerlijk om eens puur en alleen te doen waar ik zelf zin in had gedurende de dag.

Valencia is best een toeristische stad en dat heeft z’n nadelen (probeer er maar eens Spaans te praten) maar ook absoluut z’n voordelen. Zo heb je er superveel hipsterige koffietenten waar ik stiekem ontzettend gelukkig van word.

De stad heeft ook een mega park (Jardín del Turia) waar je doorheen kunt fietsen (check), of een siësta kunt nemen onder het genot van hét Valenciaanse drankje: Orxata (check). Dat is een koud drankje op basis van aardamandelen, water en suiker.

Als ik zo’n dag met mezelf op pad was geweest, had ik ‘s avonds altijd zin om nieuwe mensen te ontmoeten. Hieronder een verhaaltje over vier mensen die ik ben tegengekomen.

1. De Vlaamse

“Ben je helemaal alleen op reis?” Het meisje naast me in het vliegtuig kijkt me vragend aan. Ik zeg dat dat klopt, en lachend vertelt ze me dat zij ook alleen reist, voor het eerst. Het is zelfs de eerste keer dat ze in een vliegtuig zit. Achttien jaar is ze, en ze heeft negen broers en zussen waarmee ze de zomers meestal doorbrengt aan de Belgische kust. Het is voor mij bijna niet meer voor te stellen dat je nog nooit hebt gevlogen, maar haar enthousiasme werkt heel aanstekelijk ( ‘Aaah kijk dan, de bergen! Neee palmbomen!). Ze blijkt drie nachten in hetzelfde hostel te slapen en de eerste avond brengen we samen door.

Als we rond half zeven in het hostel aankomen gooien we meteen onze bagage op het bed, trekken we onze bikini aan en gaan we op weg naar het strand. Alleen… dat blijkt iets verder weg dan we dachten. Uiteindelijk pakken we een bus, stappen we te vroeg uit en belanden we in een schimmige wijk in de buurt van de haven. We lachen onszelf een beetje uit en enigszins teleurgesteld pakken we een bus terug naar de stad, waar we op een perfect Spaanse tijd (rond tien uur) beginnen aan ons avondeten. Zo wordt het toch nog een geslaagde eerste avond.

2. De Australische

De volgende ochtend loop ik in alle vroegte richting de wijk Ruzafa. Daar neem ik een ontbijtje bij ‘Dulce de Leche’, een van de hipsterkoffietentjes in de stad. Daarna besluit ik een free walking tour door het centrum te doen. Ik ontmoet Sally, een meisje uit Sydney dat haar baan als marketingadviseur heeft opgezegd om eerst een paar maanden door Europa te reizen om vervolgens een nieuw bestaan op te bouwen in Londen. Gewoon omdat ze daar zin in heeft. We raken aan de praat over Valencia, waar haar zus ooit een uitwisseling deed, en over de bijzondere aantrekkingskracht van Spanje.

We wisselen nummers uit en zien elkaar later in de week nog terug, want dan gaan we samen met wat andere mensen naar een meetup van Couchsurfing, waar we ons Spaans oefenen en nieuwe mensen ontmoeten. Ook later, als ik weer thuis ben, kan ik nog altijd naar haar jaloersmakende reisplaatjes blijven kijken.

3. De Argentijn

Soms is een simpele vraag genoeg om een nieuwe vriendschap te beginnen. ‘Wordt het hier koud ‘s avonds?’ vraagt een jongen met vriendelijke ogen me in de slaapzaal van het hostel. Ik zeg hem dat het elke avond steeds heerlijk t-shirtweer is geweest. We blijken dezelfde plannen te hebben: in een Ierse pub zullen een paar reizigers elkaar ontmoeten voor een drankje en wij hadden allebei gedacht dat dat wel leuk kon zijn. Dus gaan we samen op weg. ‘Praat ik echt niet te snel?’ vraagt de Argentijn die sociaal werker blijkt te zijn in Buenos Aires. Zijn Spaans is doorspekt met de typische ‘zzj’ klank van Argentijnen, maar wonder boven wonder versta ik hem toch.

In de bar is echter een heftige voetbalwedstrijd aan te gang en bovendien heeft een groep van zeker zestig Schotten zich hier verzameld om stevig te gaan drinken. We zijn nog niet binnen of we worden al meegenomen door dronken Schotten die met ons willen dansen. Het is hilarisch, maar al snel besluiten we dat we hier niet genoeg alcohol voor hebben gedronken. Ergens verderop is een muziekfestival aan de gang, dus gaan we eerst daarheen. Uiteindelijk vinden we, behalve het Belgische meisje, niemand van de reizigers die we zouden ontmoeten, maar dat is niet zo erg. Later drinken we nog ergens ‘Agua de Valencia’ in een kroeg met toevallig een Argentijnse eigenaar (bonding) en belanden we op een Afrikaans feestje. Een superleuke en mega random avond.

4. De El Salvadoraan

Op de laatste middag kom ik terug in de hostelkamer, klaar om een dekentje te pakken en te vertrekken naar het park voor een siësta. Zit er ineens iemand gitaar te spelen in het bed boven mij. We raken aan de praat, hij komt uit El Salvador maar is opgegroeid in Australië. Daar heeft hij een muziekschool opgericht en nu reist hij rond met zijn muziek. Ik zeg dat ik graag zing en gitaar speel en voor dat ik het weet krijg ik zijn gitaar in mijn handen gedrukt. We spelen wat muziek samen en besluiten een rondje door de stad te gaan lopen.

Uiteindelijk belanden we in het park voor een siësta en wat fijne gesprekken. Ik heb de eer om wat van zijn gedichten te beoordelen en voel me na deze dag weer geïnspireerd om muziek te maken en teksten te schrijven. Wat een paar simpele ontmoetingen met je kunnen doen.

 

Al met al vond ik dit een heerlijk reisje en meteen bij thuiskomst had ik alweer heimwee. Ik zou zeker nog eens een solotrip willen maken! Zijn jullie al eens alleen op reis geweest?



1 comment

    Inge

    (October 2, 2018)

    Klinkt super! Ik heb vorig jaar een semester in Valencia gestudeerd en wil zo weer terug als ik dit lees. Ik herken alles inclusief de schimmige wijk bij het strand haha


Return to Top ▲Return to Top ▲