Fanilla.nl
13/5/14 | Posted in Inner beauty

ziek en sterk

Stel: je bent negentien, je bent net begonnen met studeren in een nieuwe stad en volop aan het genieten van het leven. Tot je er totaal onverwacht achterkomt dat je kanker hebt. Het overkwam mijn blogvriendinnetje Lizzy. Vandaag vertelt ze hoe zij omgaat met deze ziekte en hoe ze ondanks alles geniet van het leven. Eigenlijk was mijn plan om voor deze rubriek alleen chronisch zieke meiden te interviewen, maar af en toe zal ik een uitzondering maken, zoals vandaag.


Die dag in december

Lizzy: ‘Het was een hele gewone dag, in december vorig jaar. Ik kletste nog even met mijn moeder voordat we gingen slapen, toen ik opeens een gekke bult zag bij mijn sleutelbeen. Omdat we het niet vertrouwden, zijn we de volgende dag voor de zekerheid maar naar de dokter gegaan. Een heleboel testen, prikken en zelfs een operatie later werd uiteindelijk de ziekte van Hodgkin vastgesteld, een zeldzame vorm van lymfeklierkanker. Het gekke is dat ik me toen nog helemaal niet ziek voelde. Achteraf was ik in die periode wel vaak moe, maar ik was natuurlijk student, ging wel eens uit en bovendien had ik een druk jaar achter de rug. Ik zocht er niet zoveel achter.’

Lizzy had geluk dat de ziekte in een beginstadium werd vastgesteld, maar ze moest alsnog zo snel mogelijk beginnen met de behandeling. ‘Als je jong bent delen je cellen heel snel, dus ook de verkeerde cellen, vandaar dat je er snel bij moet zijn.’

Bloggen

Al vrij snel begon dus de chemotherapie. Lizzy stopte tijdelijk met haar studie, verliet haar paleisje in Utrecht en ging weer bij haar moeder wonen. ‘Het lastigste vond ik dat ik opeens alle structuur in mijn leven kwijt was. In het begin was het fijn, toen was ik vooral aan het verwerken wat er allemaal was gebeurd. Maar op een gegeven moment wil je weer iets te doen hebben. Al mijn vriendinnen gingen naar school en ik zat thuis en verveelde me. Het is opeens zo leeg; je weet dat je nog maanden thuis zit en dan moet je het echt leuk proberen te houden voor jezelf.’

Gelukkig heeft Lizzy een blog (OurFavourites.nl) waar ze veel energie uit haalt. ‘Het bloggen gaat een beetje met vlagen. Als ik me niet goed voel komt er niets van, maar ik ben blij dat het me een beetje structuur geeft. Daarnaast heb ik nu tijd om naar veel evenementen te gaan en gezellig te eten met bloggers. Als ik had gestudeerd was dat niet zo makkelijk gegaan.’

Chemo’s en een pruik

Om de week heeft Lizzy een chemokuur en inmiddels is ze al over de helft. ‘De laatste tijd lig ik na zo’n kuur de hele dag op bed. Mijn lichaam wordt aangetast en probeert zich te herstellen, maar krijgt elke keer weer een klap. Ik heb nu bijvoorbeeld vaak pijn aan mijn arm omdat daar medicijnen worden ingespoten. Doordat er  telkens weer nieuwe medicijnen bij komen, zijn mijn aderen behoorlijk aangetast.’

Ook is haar haar uitgevallen door de chemo, vandaar dat ze nu een (prachtige!) pruik draagt. ‘Vlak voor mijn verjaardag besloot ik mijn haar eraf te scheren. Het werd steeds dunner en het viel uit; ik kon mijn haar alleen buiten kammen en douchen was al helemaal een ramp. Het zag er gewoon niet meer uit. Eerst durfde ik niet in de spiegel te kijken en vond ik het doodeng om de deur uit te gaan. Maar een paar dagen nadat ik de pruik had, ging ik toch uit met vriendinnen. Tot mijn grote verbazing zei een uitsmijter, die niet wist wat er aan de hand was: “Wauw, ben je naar de kapper geweest? Wat zit je haar leuk! Mooi kleurtje erin ook?”. Dat was voor mij echt een omslagpunt, vanaf toen ben ik mijn pruik met trots gaan dragen en nu vergeet ik soms zelfs dat ik hem draag.’

 

Faith

Eind juni heeft Lizzy haar laatste chemokuur. ‘De tijd is achteraf alsnog voorbijgevlogen, over twee maanden ben ik gewoon alweer klaar! Voordat het zover is, heb ik nog het idee om armbandjes te maken met ‘faith’ erop en deze te verkopen. Met de opbrengsten wil ik een deel van mijn pruik terugverdienen en een deel gaat naar het goede doel’. Lachend voegt ze eraan toe: ‘Maar… ze zijn nog lang niet klaar, ik mag wel opschieten!’

Lizzy heeft een mooi stuk geschreven over hoe ze positief blijft, hier kun je het lezen

 

Relativeren

Als ik haar vraag of ze wel eens contact heeft gezocht met andere jongeren met dezelfde ziekte, zegt ze dat ze daar geen behoefte aan heeft. ‘Ik praat veel, zowel thuis als met vriendinnen. Ik vind het helemaal niet erg om over mijn ziekte te praten. Anderen zouden me misschien in een negatieve sleur kunnen meeslepen, dat wil ik niet.

Natuurlijk ben ik ook wel eens verdrietig, maar ik probeer mijn verdriet altijd te relativeren. Het houdt mij op de been dat ik weet dat ik beter word, dat kan niet iedereen zeggen. Nu is het een half jaar heel rot, maar ik probeer er het beste van te maken en als ik straks gezond ben waardeer ik het leven alleen maar meer. Ik geniet nu al meer van de kleine dingen dan eerst en ik maak me ook minder druk om andere dingen. Ik realiseer me nu dat het hebben van een gezond lichaam het allerbelangrijkste is. Je mag blij zijn als je gezond bent’.

 

 

Openhartig

Op haar blog schrijft Lizzy openhartig over haar ziekte. Elke vrijdag plaatst ze een filmpje waarin ze vertelt hoe het nu gaat. ‘Op deze manier kan ik mensen die vragen hebben, doorverwijzen naar mijn blog. Ik heb er veel volgers bij gekregen en krijg ook regelmatig mailtjes van meiden die bijvoorbeeld ook ziek zijn, of mij een hart onder de riem willen steken. Dat geeft veel steun en hopelijk kan ik andere meiden ook steunen’. Lizzy’s positiviteit is wat mij betreft een inspiratie voor anderen, maar ze ziet zichzelf, nuchter als ze is, niet als een voorbeeld: ‘Ik doe het op mijn manier, maar als ik een voorbeeld kan zijn voor anderen, dan is dat natuurlijk heel fijn’.

 

Als je op de hoogte wil blijven, verwijs ik je graag door naar Lizzy’s blog. Heb je zelf een ziekte en zou je ook graag je verhaal willen doen? Of ken je iemand die met zijn of haar positiviteit een voorbeeld kan zijn voor anderen? Stuur dan even een mailtje naar info@fanilla.nl!



10 comments


    (May 13, 2014)

    Ik kende Lizzy’s verhaal (natuurlijk) al, maar ze blijft een sterke meid! Ik vind deze rubriek ‘leuk’!


    wendy

    (May 13, 2014)

    Heel erg mooi geschreven. wat een super mooi verhaal. Heel veel sterkte met de laatste chemo lizzy



    (May 13, 2014)

    Echt heftig, ik volgde haar blog al. Sterke, vrolijke meid.


    Lilly

    (May 13, 2014)

    Prachtig stuk, kippenvel.
    Fijn dat lizzy zo’n lieve blogvriendin heeft.



    (May 13, 2014)

    Wauw wat een bijzonder mooi geschreven! Super vriendin ben je! XX



    (May 15, 2014)

    Heel speciaal dat je je blog voor dit soort heftige dingen gebruikt: echt gaaf.
    Mooi geschreven en Lizzy is echt supermooi, mooie foto’s ook. Ik ga haar blog nu gelijk volgen
    Liefs,x


    itske

    (May 15, 2014)

    Indrukwekkend verhaal en mooi geschreven mariek!



    (May 17, 2014)

    Wat een sterke meid! En mooi geschreven.

    Liefs,
    Pauline



    (May 21, 2014)

    Heel heftig verhaal! Zo jong en dan al zo ziek. Herken er deels wat in. Ik heb problemen met mijn immuunsysteem en dus altijd pijnlijke en opgezette klieren. Erg vermoeid. Maar wat ben je sterk zeg!! En prachtig. Sterkte!!



    (July 19, 2014)

    Ik vind het tof van je dat je op je blog ook aandacht geeft aan meiden die ziek zijn! Ik kende lizzy haar blog nog niet tot ze recent de Zalando Awards won. Leuk om zo iemand te ontdekken.


Return to Top ▲Return to Top ▲