Fanilla.nl
14/1/16 | Posted in Food, Hotspots

 

We struinden in de stromende regen door Amsterdam.

Samen probeerden we droog te blijven onder één kapotte paraplu, vriendin SR en ik.

‘Marieke, kom op. Wat gaan we nou in hemelsnaam doen?’ vroeg SR.

Ze was jarig geweest en ik had verteld dat we iets heel vreemds gingen doen.

‘Iets waarbij we elkaar niet kunnen zien, maar wel kunnen horen’, had ik gezegd.

Had ze niks aan natuurlijk.

 

Lees verder →


29/12/14 | Posted in Column

Hij staat erbij alsof hij zo in elkaar kan storten. De spijkers hangen er half uit, ik heb ze er namelijk zelf ingeslagen. De plankjes staan onverantwoord vol. Het kastje kostte ooit vijftien euro, waarschijnlijk in de aanbieding omdat ‘ie eigenlijk niks waard was. Klaar voor de schroot. Maar wacht, hier stopt het verhaal niet, want ik stak er een stokje voor. Ik kocht het kastje, stopte het vol herinneringen en nu is ‘ie onbetaalbaar. Ik noem hem Manuel.

Lees verder →


13/11/14 | Posted in Column

broodnodig bakkerij

Bron foto: Broodnodig

 

Op mijn werk hoef ik niet per se te vousvoyeren. Oftewel: ik hoef niet per se ‘u’ te zeggen tegen klanten, maar uit beleefdheid doen mijn collega’s en ik het vaak toch. Zoals laatst, toen er een vrouw van een jaar of vijfenveertig binnenliep. Ze had een enigszins verwilderde blik in haar ogen. Type midlifecrisis.

 

‘Goedemiddag, wat kan ik voor u doen?’ Hoor ik mijn collega nog net zeggen, voordat mevrouw Midlifecrisis losbarst. ‘Kun je dat alstJEblieft niet meer doen? Nee maar het maakt me dus echt boos. Waarom zeg je in hemelsnaam u tegen mij? Ik ben toch jong?’. Er verschijnt een diepe frons in haar gezicht. ‘IK ZIE ER TOCH JONG UIT?’ schreeuwt ze nu bijna. Mijn collega en ik staan haar beide met grote ogen aan te kijken. We geven haar twee haverkoeken, stamelen iets in de richting van sorry en voor we het weten is ze verdwenen.

Lees verder →


30/5/14 | Posted in Column

gekkigheid

Ik heb een woord geleerd. Of beter gezegd: ik heb het herontdekt, door Willy. Sindsdien is het mijn favoriete woord en soms doop ik het spontaan even om tot mijn levensmotto. Zoals begin deze maand, toen ik bij wildvreemde mensen in de auto stapte om diezelfde avond nog pizza’s te eten onder de Eiffeltoren. Of toen ik besloot dit stukje te schrijven.

Lees verder →


Return to Top ▲Return to Top ▲