Fanilla.nl
10/11/17 | Posted in Reizen

Deze zomer maakte ik een reis over drie Indonesische eilanden: Java, Bali en Lombok. Vorige keer was ik gebleven bij het Hawaii van Java: Pangandaran. Daarna reisden we door richting het centrum van Java om daar twee weken vrijwilligerswerk te doen. Tenminste… dat was de bedoeling.

 

Vanuit Pangandaran hebben we een shuttlebusje geboekt naar Jogjakarta. Dat is je definitie van een boemelbus: negen uur lang hobbelen en denderen we over de onverharde binnenwegen van Java. Al binnen een uur hebben we een lekke band en zelfs de dorpsjongens ‘m niet verwisseld. Dus moeten we verder in een ander busje. Aan het einde van de dag hebben we veel gezien, maar zijn we heel blij dat de busreis erop zit.

 

LESGEVEN VIA WORKAWAY

Omdat we later terugkomen in Jogjakarta, neem ik jullie eerst mee naar Klaten, want daar gaan we twee weken lesgeven via Workaway op een taalschool. Workaway is een website waarop je je voor vrijwilligersprojecten over de hele wereld kunt aanmelden. We kozen voor het project van Ovick, een jonge Indonesiër met grote dromen. In de afgelopen jaren heeft hij twee taalscholen opgezet en daarnaast geeft hij Engels les op een kookschool en een school voor blinde kinderen.

Op het station van Klaten merken we het meteen: hier komt echt geen enkele toerist. Ovick vertelt in de auto met een stalen gezicht dat Klaten ook maar een ‘small town’ is met 1.3 miljoen inwoners. Welkom op het meest dichtbevolkte eiland ter wereld! Terwijl we door de drukte rijden maken we ook kennis met Ovick’s vrouw Enggar en hun dochtertje Jouly.

Lesgeven via workaway

Jouly!

We hebben haast, want om half zes ‘s middags moeten we bij een van de scholen zijn. Daar gaan we samen iets doen dat, een beetje verwarrend, ‘breakfasting’ wordt genoemd. Het houdt in dat we met een groep gaan vieren dat de zon onder gaat én dat deze school net is geopend. Daarom wordt er vandaag extra feestelijk gegeten. Ook wij doen mee en zo zitten we binnen no-time aan de vruchtenbowl met jelly, het voorafje. Daarna volgen de dadels, brownies en mandarijntjes en tot slot pas het echte avondeten.

 

HONDERD ZAKKEN SUIKER

Na het eten nemen we met een volle maag plaats in het bidzaaltje van de school. We weten niet echt wat we kunnen verwachten, want gebeden wordt er niet, en waar Ovick is weten we ook niet. Maar gelukkig hebben we nieuwe Indonesische vrienden gemaakt die ons heel erg graag op Facebook willen toevoegen. Na twee uur vertrekken we eindelijk, maar we moeten eerst nog langs drie supermarkten om inkopen te doen voor het Suikerfeest, dat aan het einde van de week gevierd zal worden.

Eindeloos veel rollen koekjes, zakken suiker en flessen siroop worden er ingeslagen en wij lopen enigszins in shock achter de winkelkar aan. Het Suikerfeest is te vergelijken met Kerstmis bij ons, inclusief de kerstpakketten. Voor alle leraren en leerlingen die mee hebben gedaan aan de Ramadan moet er aan het einde van de week een pakketje staan. Dus helpen wij mee met stapelen, terwijl we geregeld worden gevraagd om met iemand op de foto te gaan.

Als we dan aan het einde van de avond terug naar huis gaan, komen we erachter dat ‘huis’ gewoon de school is. Daar slapen Ovick en zijn vrouw in een omgebouwd klaslokaaltje midden in de school, en wij dus ook. Er is een klein keukentje waar ook een hok is met een bak water: dat is onze douche voor de komende tijd. In ons lokaal is een soort gat in de muur zonder raam (hallo muggen), en de ventilator raakt binnen een paar minuten oververhit. Dat wordt… even wennen.

workaway ervaring school

De boom op deze foto was geschilderd door onze de vrijwilliger voor ons.
Die was helemaal los gegaan… en later snapten we waarom.

 

DE HELE DAG NIETS DOEN

De volgende ochtend moeten we op tijd ons bed uit, want de school gaat open en dan kunnen wij daar natuurlijk niet in pyjama rondlopen. Achterop de scooter worden we naar de andere school gebracht, waar we vandaag bij een paar lessen mogen helpen. Dat zijn er letterlijk ‘een paar’: er zijn, op de hele dag van 10-17, twee lessen van een halfuurtje waarbij een van ons mag helpen. De rest van de dag zitten we te wachten, want er wordt ons eigenlijk niks verteld. Ook de leraren zelf lijken vrij weinig te doen, maar dat kan te maken hebben met de Ramadan. We proberen deze dag te zien als een mindfulness training, maar dat gaat ons nog niet heel goed af.

‘s Avonds gaan we wat eten bij een straattentje met Ovick, Enggar en Jouly. Ze vertellen ons dat de kooklessen, waar we bij zouden helpen, deze week niet doorgaan. Ook zullen we morgen allebei op een andere school les gaan geven. Eenmaal terug thuis voelen we ons nogal teleurgesteld over deze dag en hopen we dat het morgen beter zal gaan.

 

NAAR DE TEMPEL MET DE PUBERS

De volgende dag mag ik helpen in de les van een hele lieve docente. We doen de hele les hoofd, schouder, knie en teen, maar dat maakt niet uit, want de kindjes zijn lief. ‘s Middags zou ik weer mogen helpen, maar dan wordt er besloten dat ik naar de andere school moet. Daar kunnen Meike en ik de rest van de middag weer helemaal niks doen. We kunnen ook nergens heen, behalve in de buurt een rondje lopen. Op deze manier kunnen we eigenlijk niks bijdragen. Omdat er volgende week vanwege de vakantie geen lessen zijn, besluiten we in overleg met Ovick om na deze week weer verder te reizen…

De Prambanan tempels

De rest van de week wordt daardoor goed te overzien. Elke dag brengen we vele uren door zonder iets te doen, maar er zijn een paar hoogtepunten. Op dinsdag helpen we in een les met giebelende puberjongens. Als we laten vallen dat we graag de Prambanan tempels willen zien, besluiten ze dat we daar morgen wel met z’n allen naartoe kunnen gaan. En dus gaan we op woensdagochtend met z’n allen op pad in de auto, met aan het stuur een zestienjarige. Het blijkt dat de jongens ons alleen gaan afzetten, op ons wachten en ons dan weer mee terug nemen. Daar voelen we ons lichtelijk ongemakkelijk bij, maar het is wel fijn om even weg te zijn bij de school. De tempels zijn trouwens prachtig.

 

EEN HALLUCINERENDE DROOM

Het hoogtepunt van de week is bij uitstek de karaokebar waar we naartoe gaan met een van de medewerkers van de school. Hij is christelijk én homo en daarmee een hele vreemde eend in de bijt, en zijn hilarische gedrag maakt alles nog vreemder. In de karaokebar genaamd Little Bali gaat hij hélemaal los. Wij gooien er dus ook een paar Nederlandse klassiekers door. Aan het einde van de avond zijn we opeens met z’n allen naar Holland’s Got Talent filmpjes van halfnaakte mannen aan het kijken. Ovick, Enggar en Jouly zitten er ook nog steeds bij. Het voelt een beetje alsof we in een hallucinerende droom zijn beland.


HET GOEDE VAN DEZE WEEK

Ook al is het lesgeven niet wat we ervan hadden verwacht, het is wel heel tof om deze week mee te maken. Het leven is hier zo anders dan wij gewend zijn! Vooral tijdens deze laatste week van de Ramadan staat het geloof echt centraal. ‘s Nachts om drie uur gaat de wekker, om voor zonsopkomst het ochtendgebed te doen. Overdag verdwijnen Ovick en Enggar geregeld om te gaan bidden. Als we zitten te lunchen met een docente die ongesteld is en dus niet meedoet aan de Ramadan, vragen we haar wat ze volgende week gaat doen. Ze vertelt dat ze haar moeder zal bijstaan met bidden en haar familie om vergiffenis zal vragen.

workaway lesgeven indonesie

Meike in actie met de puberende jongens

Naarmate de week vordert wordt het nog drukker in Klaten dan het al was. Iedereen wil nog even last-minute inkopen doen voor het Suikerfeest. Op straat is het één groot toeterfeest en scooters en auto’s vormen een soort muurdichte stoet. De ramen kun je vanwege de uitlaatgassen beter dicht laten. Aan veiligheidsriemen doet men trouwens ook niet en dus loopt Jouly gewoon door de auto te dansen als we rijden. Zij is trouwens super lief, maar ze wordt echt behandeld als een prinses. Ze mag eten wat ze wil en slapen wanneer ze wil, waardoor ze soms om 1 uur ‘s nachts nog door onze kamer loopt te stuiteren.

Dit gingen we bijna elke dag als lunch halen: gado gado voor €0,70. Ei, groentes, gebakken tofu en tempeh, kroepoek en verse pindasaus. Echt het lekkerste eten van Indonesië!

 

Op de laatste dag staat er een ‘food sharing’ gepland, iets waar we naar uit hebben gekeken. Vanuit de school zijn er voedselpakketjes samengesteld en die gaan we uitdelen aan mensen die zelf geen eten kunnen kopen. Eenmaal in het centrum komen er meteen hordes mensen op ons afgerend, want ze weten wat er gaat gebeuren. Het resultaat is een grote wirwar van trekkende, duwende en schreeuwende mensen. Wij staan er een beetje machteloos bij, want niemand heeft verteld wat we mogen doen en aan wie we pakketjes mogen geven. Achteraf moeten we wél op de foto bij het ‘foodsharing spandoek’, als een soort marketing voor de school.

 

De conclusie van de week is dan ook dat wij er eigenlijk vooral waren voor de buitenkant. Om aan de buitenwereld te laten zien dat deze school blanke leraren heeft. Wat we verder deden maakte niet zoveel uit. Het was totaal niet zoals we het hadden verwacht, maar we zijn toch blij om eens zoiets meegemaakt te hebben. (En stiekem gingen we de avond nadat we hier weg waren heel veel drinken, maar daarover volgende keer meer!)



0 comments

Return to Top ▲Return to Top ▲