Fanilla.nl
21/9/17 | Posted in Reizen

pinisi backpackers hostel

– 10 juni 2017 –

vandaag vlieg ik naar de andere kant van de wereld…

 

… daar droom ik al jaren van en dat levert natuurlijk de nodige zenuwen op. Terwijl het vliegtuig opstijgt, haal ik mijn tas al minstens drie keer overhoop omdat ik denk dat alles kwijt is. Het bakje water dat ik van de stewardess krijg, smijt ik het per ongeluk op de grond. Maar dat geeft allemaal niks, want we zijn op weg.

‘Pasta or meat?’ vraagt de stewardess van Turkish Airlines aan mijn reisgenootje Meike. ‘Apple juice’, antwoordt ze, want ze denkt dat de stewardess Turks spreekt. Ik kan er smakelijk om lachen, maar de stewardess vindt het minder grappig. Ook dat maakt niet uit, want de toon van de reis is gezet. Een reis van zes weken over drie Indonesische eilanden, waarop we nog vaak om onszelf en de wereld om ons heen zullen lachen.

vlucht turkish airlines naar jakarta

 

J A K A R T A   I S   A L S   E E N   A A R D R I J K S K U N D E B O E K

 

Als we na vijftien uur vliegen en niet meer zulke hele kwieke lichamen aankomen in miljoenenstad Jakarta, weten we dat het avontuur is begonnen. Onze biologische klok zegt dat het tijd is om te lunchen, maar buiten begint het al donker te worden. Op het vliegveld worden we meteen belaagd door tientallen taxichauffeurs die ons maar al te graag naar het hostel willen brengen. Gelukkig hebben we van tevoren al een kleine research gedaan naar betrouwbare taxi’s.

 

Tijdens de rit merkt Meike op dat we rechtstreeks in een aardrijkskundeboek zijn beland. Indonesië is echt het schoolvoorbeeld van grote verschillen tussen rijk en arm: uit het linker raam zien we eindeloos veel imposante wolkenkrabbers, maar draaien we ons hoofd een halve slag naar rechts, dan zien we aan hun lot overgelaten sloppenwijken en mensen die eigenlijk geen toekomst hebben.

 

Rond 7 uur ‘s avonds komen we aan in ons hostel, Six Degrees. De plek wordt gerund door een lieve Indonesische tweeling met Brits accent die ons verwelkomt in hun stad. Zij zorgen ervoor dat we ons aan de andere kant van de wereld meteen thuis voelen. In het hostel ontmoeten we een Brits en een Nederlands meisje met wie we de straat op gaan om wat eten te halen. We eten het eerste bord van vele, véle borden nasi. Het Engelse meisje merkt terecht op dat haar moeder zou huilen als ze zou zien bij wat voor aftands kraampje ze haar avondeten bestelde. Maar het eten smaakt geweldig en onze magen zijn het daar gelukkig mee eens. ‘s Avonds drinken we nog een biertje op het dakterras van het hostel, dat drie keer zo duur is als ons avondeten.

 

martabak indonesie

Links: de rijstepap in kwestie (lees hieronder), verrassing…  Rechts zie je Martabak, en soort dubbele Indonesische pannenkoek met véél suiker en hagelslag (!) ertussen. Na een stukje zit je mokervol, geloof me.

 

E E N   O N L E E F B A R E   S T A D

 

Na een hele diepe en lange slaap word ik wakker en zie ik dat het 10 uur is. Gevoelstijd 5 uur ‘s nachts. Als ontbijt kiezen we rijstepap en we bedenken ons natuurlijk niet op tijd dat dat geen zoete maar een hartige pap is, met sojasaus, kroepoek en lekker veel kruiden. Goeiemorgen Indonesië! Met een hartig gevulde maag en een groepje leuke mensen gaan we op pad om Jakarta te verkennen. Veel mensen verlaten deze stad zo snel als ze kunnen omdat het er ‘onleefbaar’ zou zijn geworden. Het is inderdaad ook écht heel druk en vol. Wil je de straat oversteken, dan moet je gewoon de weg op lopen, je hand als een soort stopteken houden naar de voorbij razende brommers, auto’s, taxi’s en tuktuks en op goed geluk de weg oversteken. Loop je op de stoep, dan moet je ook echt alleen naar de stoep kijken, want anders is de kans groot dat je in een kuil of diepe put valt.

 

We bezoeken onder andere een enorme moskee. Een oude Indonesische man geeft ons spontaan wat uitleg over het indrukwekkende gebouw. Hij lijkt op het eerste gezicht gewoon een lieve oude man, maar later blijkt hij – inderdaad – een gids te zijn waar we niet meer vanaf komen. Aan het einde van zijn rondleiding, die slechts een halfuurtje duurde, vraagt hij een voor Indonesische begrippen godsvermogen voor zijn tour. Beginnersfoutje… Nadat we succesvol onderhandeld hebben over een lagere prijs, gaan we door naar het oude centrum van Jakarta (vroeger: Batavia), waar een plein is met koloniale gebouwen en waar je op een fietsje over het plein kunt racen. We vallen op als groepje blanke blonde mensen en onze hoofden staan inmiddels dan ook op vele selfies met vreemde mensen (dit was overigens niet de enige plek waar dat gebeurde!!).

 

moskee jakarta

De moskee, onze semi-lieve gids en onze gewaden

 

H E L L O   S I R!

 

Omdat we aan het einde van de reis nog terugkomen in Jakarta, reizen we de volgende ochtend door naar onze tweede bestemming: Bandung. En dus proppen we onszelf én onze backpacks in een tuktuk en zo gaan we op weg naar het station. Op het station zijn we wederom een belevenis: we worden soms voorzichtig, soms ongegeneerd bekeken en de echte waaghalzen durven nog wel eens ‘Hello sir!’ naar ons te roepen. Van tevoren hadden we echt niet gedacht dat we dit in Jakarta zouden meemaken.

 

We hebben de eerste klas geboekt in de trein, dat was maar €1,50 duurder, en we hoorden dat je dan garantie hebt op een zitplek en een frisse airco. Dat klonk fijn, maar die airco is echt niet te geloven koud! (Les 1 voor mij: neem altijd een trui mee als je onderweg bent, altijd). De treinreis op zichzelf is echt een belevenis, want het is net alsof we in het vliegtuig zitten: we krijgen een heuse boarding pass en er komen jongens en meisjes in nette pakjes rond met maaltijden – tegen betaling. Het enige dat doet denken aan een Indonesische trein is de wc: dat is gewoon een gat in de grond in een rammelende trein. Een uitdaging!

 

We slapen maar één nachtje in Bandung en dus gaan we meteen op pad als we ‘s middags onze backpacks in het hostel hebben gezet. Volgens de Lonely Planet is Bandung een stad ‘where everything terrible and beautiful can be found’, en dat vind ik wel treffend. Het verkeer is hier zo mogelijk nog gestoorder dan in Jakarta: als je hier de weg op loopt, weet je nooit zeker of het verkeer ook echt voor je zal stoppen. Wat je hier hebt, en niet in Jakarta, zijn een hele hoop kleine public busjes waar je op elk punt van de straat kunt in- en uitstappen (en dan bedoel ik ook echt elk punt). Voor deze busjes moet je extra uitkijken, want die letten niet of nauwelijks op overstekende voetgangers en zouden zo tegen je aanrammen.

 

verkeer in bandung

afval in bandung

Ik denk dat er iets op het bordje staat als ‘gooi niets in het water’ (goeie poging)

 

Bandung is druk en vervuild, maar we zien inderdaad ook een andere kant. Een kant met hypermoderne shopping malls, parkjes met fonteintjes en mooie grote huizen. Dat laatste zien we pas als we zelf in zo’n klein busje zijn gestapt. Weet je hoeveel mensen daarin passen? Duizend.

 

Zo rondreizen op Java tijdens de Ramadan is een vreemd iets, want álle straattentjes zijn overdag helemaal leeg. We proberen zelf ook niet te opvallend te eten of water te drinken, want dat voelt verkeerd, ook al maakt niemand er een probleem van. Zodra de zon onder gaat, wat hier al rond half 6 gebeurt, veranderen de straattentjes in levendige plekken en de mensen in energieke mensen en wordt er overal gegeten, gedronken, gelachen en gepraat. Tijdens onze enige avond in Bandung komen we terecht op een food market en eten we onder andere gebakken banaan met kaas, een lekkernij waar we… even aan moeten wennen.


ramadan in bandung

 

O P   N A A R   H E T   I N D O N E S I S C H E   H A W A I I

 

De volgende dag pakken we de bus naar bestemming nummer drie: Pangandaran. Dit is een kustplaats en na de drukte van Jakarta en Bandung hebben we best wel zin in een beetje hangen op het strand. De bus doet er zo’n acht uur over en bij vrijwel elke halte stappen er verkopers de bus in: nootjes, gesneden fruit, speelgoed, van alles kun je van ze kopen. Bij één halte stapt er een man in met gitaar, die tot aan het volgende station een heel intens levenslied zingt / spreekt waar we technisch niets van verstaan, maar waar we ons wel een beeld bij kunnen vormen.

 

Als je uit het raam van een Indonesisch busje op Java kijkt zie je trouwens sowieso:

– Scooters (het aantal mensen daarop varieert van 1 tot 5, kindjes hangen tussen papa’s en mama’s)
– Eetstalletjes met 10+ soorten nasi
– Mensen die naar jou kijken en als het even kan een foto willen maken

 

hostel pangandaran indonesie

Ons verblijf in Pangandaran

 

Het is al lang donker geworden als we in Pangandaran aankomen. Zodra we de bus uitstappen komen er twee mannen op ons af die ons een ritje in de riksja aanbieden. Omdat er geen ander vervoer te bekennen is, stappen we in. Op het smalle kussen is er net genoeg plaats voor een backpack met daarop een persoon. Het duurt maar een minuut of vijf tot we bij ons hostel aankomen, maar de mannen vragen een gigantisch hoog bedrag voor het ritje.

 

In euro’s omgerekend was het misschien 7 euro per persoon, maar om het even in perspectief te plaatsen: daarvan kun je per trein over half Java reizen, of twee weken avondeten van kopen. Nu kunnen wij die 7 euro op zich wel missen, maar het nare is dat we weten dat dit bedrag abnormaal is en dat we daarnaast door de mannen worden uitgelachen als ik een normale prijs bied (ongeveer 10 keer zo weinig). We betalen uiteindelijk 7 euro voor ons tweeën en zijn vanaf nu echt op onze hoede.

 

pangandaran stranden

 

Pangandaran kun je het best omschrijven als het Hawaii van Java. De wolkenkrabbers hebben hier plaatsgemaakt voor schattige kleine huisjes en het getoeter op straat is vervangen door Bob Dylan-achtige hitjes en het geluid van de golven. Na een fijn nachtje ontbijten we met bananenpannenkoekjes en daarna wagen we ons voor het eerst in ons leven op een surfplank. Sia, mijn surfleraar, is een lieve kleine jongen die elke keer z’n duimen in de lucht steekt als ik eens op de plank blijf staan.

 

Na twee uur surfen zijn we rood, wit, bont en blauw, maar het was zo tof! Op het strand komt er een vrouw op me af die vraagt, en het is een serieuze vraag, of ik misschien een Chinese vader heb. Daar denk ik nog steeds wel eens aan: dat is me nog nooit gevraagd en ik denk niet dat het ooit nog gaat gebeuren, haha. Ze biedt ons ook een massage aan en hoewel we die best zouden kunnen gebruiken ben ik een beetje uit het veld geslagen en dus slaan we het aanbod af. ‘Today lekker windy eh’, zegt ze nog, en dan loopt ze door naar de volgende potentiële klant.

 

surfen in pangandaran

lembayung senja

Voordat ik deze foto maakte racete er iemand op een scootertje achter de boot langs. Ze zijn echt overal!

 

’s Middags willen we naar de Green Canyon & Valley, een natuurgebied dat naar horen zeggen prachtig is. Helaas blijkt dat je hier echt alleen per scooter kunt komen, dus we balen, want we op Java zijn we nog niet zo gek om zonder rijbewijs op een scooter te stappen – dat komt pas op Bali en Lombok.

 

Uiteindelijk besluiten we ons erbij neer te leggen en ‘dan maar’ kokosnoten te drinken terwijl we in hangmatten hangen op het strand. Best een zwaar leven! ’s Avonds eten we, omringd door een enorme groep toeristen uit vermoedelijk China, in een visrestaurant waar je bij binnenkomst een visje uitzoekt en dan aan een lange tafel mag gaan zitten. Ze delen er liters thee uit in bierpullen en op tafel staan schaaltjes met een ‘licht’ pittige Indonesische saus – proeven is geheel op eigen risico.

 

indonesie rondreis

Overval hoor je, vooral s avonds, het gebed weergalmen vanuit de moskeeën of vanuit grote speakers op elke hoek van de straat. Vijf keer per dag wordt er gebeden, waarvan het gebed bij zonsopkomst (om 5 uur) en zonsondergang (rond half 6) het belangrijkste lijken te zijn. Bij zonsopkomst lijkt het alsof alle speakers plotseling IN je slaapkamer zijn geplaatst – geen oordop die daar tegenop kan. Na zonsondergang is het juist muisstil op straat, want dan is iedereen binnen met z’n familie aan het eten.

 

Daarover leren we nog meer de komende weken, als we onder andere op een taalschool les gaan geven. Ik denk dat het vrij uitgebreide verslagjes gaan worden allemaal, ik hoop dat jullie dat leuk vinden!



1 comment


    (September 27, 2017)

    Hee mariek!
    We hebben je gemist! maar wat een episch verhaal weer. Ik ben benieuwd naar je andere dol-dwaze avonturen

    Poot!

    Swiebe


Return to Top ▲Return to Top ▲