Fanilla.nl
5/6/17 | Posted in Persoonlijk

tram antwerpen eilandje

Sommige mensen denken dat België een soort Nederland is, maar dan over de grens. Met die mensen ben ik het niet eens: België is echt buitenland. Ze mogen er misschien dezelfde taal spreken (alé, ook daarover valt te twisten), maar een gemiddelde Belg zit heel anders in elkaar dan een gemiddelde Nederlander. Aangezien ik volgend jaar in Antwerpen ga wonen lijkt het me leuk om jullie op de hoogte te houden van mijn verwondering hier in het land van friet en verrotte wegen.

 

Nu ben ik dit afgelopen jaar al een keer of twintig in Antwerpen geweest, in verband met een Leuke Belg, maar nóg zijn er elke keer weer nieuwe dingen waarover ik me op z’n zachtst gezegd verbaas. Dit weekend ging mijn kamerjacht in Antwerpen officieel van start en ik keek mijn ogen uit. Ik had drie bezichtigingen op de planning staan en vrijdagmiddag was de eerste.

 

Huis 1 –  in downtown Borgerokko

Rond vier uur kom ik met twee uur vertraging aan in Antwerpen. De hoofdreden van de vertraging is de rijstijl van de Belgen. Belgen kunnen namelijk niet rijden, maar echt níet. Is het slecht weer, dan staan alle kruispunten vol en toetert iedereen er compleet op los. Is het mooi weer, dan ook. Maar ik bereik de stad, uiteindelijk, en de Belg heeft een fiets voor mij geregeld (een soort uit de hand gelopen ov fiets: zie hieronder een kaart met alle punten waar je zo’n fiets kunt ophalen en terugzetten).

 

fietsen in antwerpen

 

Met zoveel ‘velo-punten’ zou je verwachten dat deze stad is ingesteld op fietsers, maar niets is minder waar. Bezichtiging 1 is in een wijk die grenst aan het station, Borgerhout. De wijk wordt ook wel Borgerokko genoemd en ze dankt haar naam aan de vele mensen van Marokkaanse afkomst die er wonen. Andere Afrikaanse landen zijn er trouwens ook goed vertegenwoordigd. Er wonen in ieder geval VEEL mensen en dat is te merken. Op mijn fietsje fiets ik met 30 graden over de drukke hoofdstraat en ik waan me even terug in Marokko. Slalommend om auto’s, fietsers, stilstaande fietsers, verkoopmannen, kinderen en dergelijken probeer ik me een weg te banen door de chaos. Met succes!

 

Het huis bevind zich naast een moskee en blijkt best een prima gerenoveerd stekje te zijn. De huisbaas is een politieagent die het hele multi-culti gebeuren wel prachtig vindt. Ik zelf ook; ik vermaak me echt schitterend. Na de bezichtiging (ze doen hier niet aan hospiteren) vertel ik de huisbaas dat ik nog even wil nadenken en stap ik weer op de fiets. Onderweg leer ik mijn eerste belangrijke fietsles van dit weekend: vermijd te allen tijde de klinkers. Is dit niet mogelijk (want België = klinkers), zorg er dan voor dat je een fatsoenlijke bh draagt. Een hele bende motorrijders passeert me nog en een politiewagen waar een soort megafoon-geluid uit komt raast me al slalommend voorbij. Ik ben oprecht blij als ik heelhuids weer ‘thuis’ aankom.

Eén keer per jaar wordt Borgerhout trouwens omgedoopt tot Borgerrio en dan is het al helemaal feest! Een soort Rio carnaval in Marokko, o nee, België, huh, ik snap het niet meer. Foto van Sander Spolspoel

 

Huis 2 – een huis uit de jaren zestig

Zaterdagochtend, 11 uur. Het is tijd voor huis 2. Dit huis bevindt zich in de studentenbuurt van Antwerpen en ik verwacht deze keer veel minder toeters en bellen. Die blijken er wel te zijn, maar dan op een andere manier. De kotbazin heeft drie huizen en ik elk huis is er wel een kamer vrij. Alle drie de huizen blijken decennia oud te zijn en de stijl is al die jaren met trots behouden: er hangen schimmige gordijntjes van voor de oorlog, de badkamertegels zijn hysterisch bebloemd en ik heb het gevoel dat ik in de jaren ’70 ben beland. Hoewel de kotbazin super lief is (ze komt serieus elke week in alle huizen zélf de douches en wc’s poetsen, zouden ze in Utrecht eens mee moeten komen! hahaha!!), wijs ik toch ook deze optie af.

 

Huis 3 – schoenen uit op de trap hoor

Dan rest mij alleen nog huis nummer 3. Dit huis ligt in de Jodenbuurt en het is zaterdag, dus dat betekent dat ik opnieuw mijn ogen uitkijk. Hele hordes joden verzamelen zich en de mannen dragen een hoofddeksel dat een sjtreimel blijkt te heten, iets dat je het best kunt vergelijken met een Russische berenmuts. Het lijkt alsof ik in een film ben beland. Ik begin meer en meer te beseffen in wat voor niet-multiculturele oorden ik ben opgegroeid. Maar goed, ik kwam hier voor het huis en ben al een minuut of tien te laat doordat het wederom onmogelijk was om hier op een fatsoenlijke manier per fiets te komen. Fietspaden bestaan hier niet, je fietst gewoon tussen de auto’s. Eén keer was ik bijna aangereden door een tram, één keer door een auto.

 

De huiseigenaar doet open en blijkt in het bezit te zijn van een megagroot en -prachtig huis. Hij blijkt er zelf met zijn gezin te wonen en de bovenruimte te verhuren aan twee studenten. Toen hij vroeg om ‘rustige meisjes’ had ik al beter moeten weten, maar ik wilde het toch een kans geven. De kamers zijn zoals verwacht ook heel mooi maar er wordt mij minstens vijf keer op het hart gedrukt dat ik wel echt stil moet zijn en niet met schoenen naar boven mag; die moeten meteen uit als je binnen komt. Kriebels.

 

Conclusie: ik heb me goed geamuseerd dit weekend maar een kamer / kot / studio heb ik nog niet gevonden. In augustus zoek ik verder en dan zal ik jullie weer meenemen op mijn reis door deze avontuurlijke stad!

 



3 comments


    (June 5, 2017)

    Wat jammer dat je geen kamer hebt gevonden! Wel een super weekend om de cultuur weer wat beter te leren kennen hahah.


    Estelle

    (June 5, 2017)

    Cool Marieke dat je naar Antwerpen gaat! Ik hoop dat je er snel wat gaat vinden!!


    Ann

    (June 5, 2017)

    Altijd leuk jouw verslagen te lezen. Leer als Belg zelfs nieuwe feesten :-D. En het kot komt wel in orde, Genoeg aanduiden 😀


Return to Top ▲Return to Top ▲