Fanilla.nl
4/6/16 | Posted in Erasmus Granada, Reizen

blauwe stad marokko

Vanaf mijn stoel zie ik mannen muren verven, mensen op ezels, manden op hoofden. We rijden door een niemandsland waar kinderen stoppen met spelen om onze bus met grote ogen na te staren. We worden, met gevaar voor ons leven, ingehaald door veel te vol beladen karren. We drinken koffie naast geiten – of wel, de karkassen daarvan. We zijn op reis, we zijn in Marokko.

 

Het is maart en ik ben de reis aan het maken waar ik stiekem al tijden over droomde. Met een groep internationale studenten reizen we vijf dagen lang door een land dat niet ver van Europa ligt, maar er gevoelsmatig mijlenver vandaan is.

 

chefchaouen

chefchaouen

honger

Chefchaouen

Onze eerste stop is in Chefchaouen, een stadje met huizen in alle kleuren blauw die je kunt verzinnen. Hier krijgen we tijd om te lunchen en komen we Hassan tegen, een trotse inwoner die ons met liefde in zijn stad wil rondleiden. Hassan neemt ons mee naar allerlei kleine familiebedrijfjes waar kleden worden geweven en mierzoete Marokkaanse thee wordt gedronken. Hij groet iedereen op straat, want iedereen kent er iedereen.

 

Voor we het weten zijn we beland op het dakterras van een restaurantje vanaf waar we de hele stad kunnen bewonderen. Het eten is fantastisch, al zijn we een beetje bang voor bacteriën. Van tevoren werd ons ingeboezemd dat we maar beter een goede slok wodka kunnen nemen na alles wat we eten, omdat de meeste Marokkanen een, laten we zeggen, ander idee hebben over hygiëne. Nadat we dit advies trouw hebben opgevolgd, stappen we in de bus op weg naar Fez.

 

fez

moskee marokko

Fez

Fez, wat een stad. We komen laat aan en dineren om half één ‘s nachts – geen probleem, we zijn door Spanje inmiddels wel wat gewend. De volgende ochtend krijgen we een rondleiding in het oude centrum. We worden meegenomen naar marktjes waar katten de darmen van de grond eten. We zien veel bedelende kinderen, vlees dat niet gekoeld is en gedroogd fruit waar duizenden vliegen omheen krioelen. Maar vooral zien we prachtige huisgemaakte spullen en overal kleden aan de muren en op de grond. We passeren om de drie seconden een moskee en lopen door de mooiste straatjes. Af en toe moeten we aan de kant, omdat we worden ingehaald door een ezel.

 

een droomreis naar marokko

markt marokko

Het is vandaag vrijdag, een rustdag in Marokko. Dit houdt in dat we vooral véél mannen zien en weinig vrouwen; die blijken allemaal thuis couscous aan het maken te zijn. Later op de dag eten we die, en man, dat is wel wat anders dan de Knorr-pakketjes in Nederland.

Het feit dat ik wél door de straten loop en ook nog blond ben, maakt dat ik me een beetje ongemakkelijk voel. Ik krijg, geen grappen, twee huwelijksaanzoeken, eentje waarbij er maar liefst 300 kamelen voor me geboden worden. Ik weet eigenlijk niet of dat veel is, haha.

 

een droomreis naar marokko

Sneeuw! Tijdens de vele uren in de bus zagen we ook vele verschillende landschappen…

 

Op weg naar de Sahara

Aan het eind van de middag zitten we weer in de bus. We zijn op weg naar de woestijn en terwijl we door de vele verschillende landschappen rijden passeren we enkele nomadenfamilies en een mega oase. Het valt me steeds meer op dat Marokko twee gezichten heeft. Aan de ene kant heb je de prachtige en rijk versierde moskeeën, aan de andere kant de bergdorpjes waar veel kinderen officieel niet eens bestaan, omdat ze nergens staan ingeschreven. Kinderen zonder toekomst, die deze toch proberen te krijgen door onder bussen van toeristen te kruipen, in de hoop mee te kunnen naar Europa.

 

marokko hoofddoek

marokko nomaden

Een nomadenkindje in de woestijn


De dag van jeeps en kamelen

Het contrast tussen mij en deze kinderen kan niet groter zijn als ik op zaterdagochtend wakker word in een mega grote kamer in een soort paradijselijk resort (goed idee om vrienden te worden met degene die de kamers verdeelt…). Op weg naar het ontbijtbuffet passeren we bungalows met bloemen aan de muren en een zwembad waar je het liefst meteen in wil springen. Dit alles doet me even beseffen wat voor leven ik eigenlijk heb.

 

Na het ontbijt stappen we wederom in de bus, waar alle Porto Ricanen om acht uur ‘s ochtends alweer vrolijk aan het zingen zijn (hoe komen die mensen aan zoveel energie!?). Vandaag gaan we, jawel, naar de Sahara. Het blijkt één van de beste dagen ooit te worden: een paar uur later hangen we uit het raam van jeeps die ons door de woestijn racen, om vervolgens op kamelen naar ons nachtverblijf te worden gebracht: een tentenkamp midden in de duinen van de Sahara.

 

selfie op een kameel

op kamelen rijden

Hierboven zie je Sifra en Shaniqua, die tijdens de anderhalf uur durende tocht een mooie vriendschap hebben opgebouwd. Van tevoren waren we gewaarschuwd dat het koud kan worden in de woestijn, dus hebben we allemaal vele vesten aangetrokken (oké, vooral ik, ik geloof dat ik er vier aan had). ‘s Avonds dansen we rond een kampvuur, zingen we liedjes met de Porto Ricanen en willen we nooit meer naar huis.

 

kamelentocht sahara

sahara marokko

sahara marokko

boot naar marokko

 

We slapen een paar uurtjes om vervolgens op te staan om de zonsondergang te bekijken en daarna op onze kamelenvrienden te beginnen aan het eerste deel van de lange weg terug naar huis, naar Spanje.

 

Marokko, shukran voor al je indrukken, voor je mysterie, je mensen en je mooie landschappen. Ik kom zonder twijfel terug.

 

De foto’s zijn gemaakt door Iris van Doormalen, Sifra Thuss, Ángel Miguel Cebrián, Lukas Claessens en mij.



4 comments

    Meike

    (June 4, 2016)

    Wauw,Wauw,wauw,ik moet geloof ik ook heel snel naar Marokko! X


    Tessa

    (June 5, 2016)

    Aaah wauw dit heb je zo mooi en leuk geschreven!



    (June 5, 2016)

    Wat tof zeg! Marokko lijkt me ook echt een mooi en fascinerend land. Zo leuk om zulke uitstapjes te maken tijdens je exchange 🙂



    (June 15, 2016)

    Wat een prachtige reis. Je hebt hele mooie foto’s gemaakt!


Return to Top ▲Return to Top ▲